Nederlands 
English (UK) 
Dansk 
Deutsch 
Italiano In de zoektocht om te begrijpen wat er mis ging met Agile, moeten we een kritiek probleem onder ogen zien dat de implementatie ervan plaagt: de prevalentie van incompetente coaches en trainers. Deze personen, aan wie het begeleiden van organisaties bij Agile transformaties is toevertrouwd, beschikken vaak niet over de benodigde expertise en ervaring om zinvolle veranderingen teweeg te brengen. Terwijl we ons verdiepen in deze misstap, is het essentieel om te onderzoeken waarom dit fenomeen blijft bestaan en wat de nadelige invloed ervan is op de invoering van Agile.
Dit is de vijfde blogpost in de serie. Als je een nieuwe lezer bent, raad ik je aan bij het begin te beginnen: Wat Ging Verkeerde Met Agile? en neem het vanaf daar over.
Volgens de State of Agile Coaching Report 2021Maar liefst 86% van degenen die zichzelf identificeren als Agile Coaches hebben Agile certificeringen. Echter, slechts 19% bezitten een master-level certificering in Agile coaching. Deze statistiek onthult een verontrustende realiteit. vier van de vijf Agile coaches zijn amateurs! Maar waarom is dit het geval?
Eén hypothese wijst in de richting van de commodificatie van Agile. Zoals besproken in Agile Ongeluk #1: Doe het volgens het boekje!Traditionele consultants zien Agile vaak als een lucratieve zakelijke kans. Omdat ze geen persoonlijke ervaring hebben met Agile, geloven ze ten onrechte dat traditionele projectmanagementbenaderingen voldoende zijn voor de implementatie ervan. De ingewikkelde dynamiek van organisatorische verandering maakt dergelijke benaderingen echter ineffectief.
Een andere hypothese suggereert een vertrouwen verkeerd interpreteren als competentie. Parallellen trekken met Tomas Chamorro-Premuzic's verkenning in Waarom worden zoveel incompetente mannen leider?Individuen met onterecht zelfvertrouwen, gekoppeld aan narcistische neigingen, overschaduwen vaak hun gebrek aan bekwaamheid. Dit fenomeen leidt ertoe dat organisaties de voorkeur geven aan personen die zelfvertrouwen uitstralen, ongeacht hun werkelijke bekwaamheid in Agile coaching.
Een derde hypothese benadrukt de uitdaging om competente en incompetente Agile coaches van elkaar te onderscheiden. Klanten, vooral diegenen die Agile coaches insourcen, hebben vaak moeite om onderscheid te maken tussen de twee. Bijgevolg wordt de prijs de bepalende factor bij beslissingen over het inhuren van coaches, wat resulteert in het selecteren van coaches op basis van kosten in plaats van competentie. Het inhuren van een Agile coach moet je zien als een investering en afmeten aan het resultaat, niet aan de kosten!
Voortbouwend op de vorige hypothese onderzoekt een vierde perspectief de Dunning-Kruger-effect. Agile coaches die opscheppen over hun kunnen, kunnen zich in feite niet bewust zijn van hun eigen incompetentie. Door de ene vorm van "Agile bullshit" te vervangen door een andere, houden ze verkeerde praktijken in stand onder het mom van expertise.
Bovendien, veel Agile trainers jarenlang alleen maar lezingen hebben gegeven over Agile zonder recente praktijkervaring. Deze onthechting van praktische toepassing vermindert verder hun effectiviteit in het begeleiden van organisaties bij Agile transformaties, wat leidt tot een nogal dogmatische aanpak met onbewezen beloften.
Concluderend, de prevalentie van incompetente coaches en trainers vormt een belangrijk obstakel voor een succesvolle implementatie van Agile. Terwijl organisaties zich door de complexiteit van de invoering van Agile worstelen, is het noodzakelijk om de geloofsbrieven en capaciteiten te onderzoeken van diegenen die deze reis moeten faciliteren. Alleen door een gezamenlijke inspanning om de standaard van Agile coaching te verhogen, kunnen we de schadelijke effecten van incompetentie beperken en echte Agile transformatie bevorderen.
Volgende in Agile Mishaps behandelen we het Certificeringscircus. Lees hier verder.
