Nederlands 
English (UK) 
Dansk 
Deutsch 
Italiano In een serie blogposts bespreek ik de vraag: Als het niet dood is, wat ging er dan mis met Agile? Als je de inleidende blogpost nog niet hebt gelezen (Wat ging er mis? met Agile?) Ik stel voor dat je daar eerst naartoe gaat voordat je hier verder leest.
In 2019 had ik de ervaring om twee conferenties achter elkaar bij te wonen. De eerste conferentie was Agile 2019 in Washington DC, en de tweede was de Academy of Management (AOM 2019) in Boston. Het thema van de laatste was "Understanding the Inclusive Organization," en ik woonde het bij als onderdeel van mijn masteropleiding in managementontwikkeling.
Natuurlijk heb ik niet alle sessies op beide conferenties bijgewoond, maar bij terugkomst in Denemarken en het overdenken van de ervaring, ontdekte ik een patroon: Op Agile 2019 werden alle sessies die ik bijwoonde geleid door individuen die oplossingen hadden ontwikkeld voor veelvoorkomende Agile-problemen, die ze nu, min of meer gretig, aan de man brachten. Bij AOM 2019 werden alle sessies die ik bijwoonde geleid door individuen die nieuwsgierig waren naar een bepaald onderwerp en hypotheses formuleerden over waarom dat zo zou kunnen zijn.
Door na te denken ontdekte ik het ongeluk met de Agile dat in de blogpost van vandaag wordt besproken: De Agile Bubbel.
De Agile Bubble wordt in de eerste plaats gekenmerkt door een algemene aanwezigheid van zelfabsorptie in de Agile community. Als je kijkt naar de selectie van sprekers op verschillende Agile conferenties en meet-ups, zul je zien dat het de usual suspects zijn die variaties geven op onderwerpen die hen ofwel volledig ofwel semi-beroemd hebben gemaakt binnen de community. Deze onderwerpen hebben vaak betrekking op een model of raamwerk dat ze thuis aan de keukentafel in elkaar hebben geknutseld. Hoewel ze misschien wat wetenschap of onderzoek in hun werk hebben verwerkt, zijn de resultaten van hun inspanningen zelden wetenschappelijk geverifieerd.
Ten tweede is de Agile Bubble een zichzelf herhalend systeem geworden dat steeds minder geïnteresseerd is in wat de buitenwereld te bieden heeft. Hebben de oprichters van Agile een nieuwe richting gegeven aan de wereld van werk? Ja, absoluut. Maar de wereld heeft een inhaalslag gemaakt en heeft veel te bieden voor de verdere ontwikkeling van wat het betekent om "Agile" te zijn.
De Agile Bubble heeft geleid tot een toenemende mate van populisme binnen de agile gemeenschap en een framing van de buitenwereld als slecht of op zijn minst ongeschoold in het omgaan met werk in een steeds veranderende en onvoorspelbare wereld.
De buitenwereld kent veel grote denkers, filosofen, wetenschappers en consultants die zich dagelijks bezighouden met complexe en adaptieve systemen. Je vindt ze op verschillende universiteiten en businessscholen over de hele wereld. Wees nieuwsgierig en zoek contact. Het enige wat je riskeert is wijzer worden.
Ik hoop dat deze blogpost je stof tot nadenken heeft gegeven. In mijn volgende blogpost zullen we het hebben over Agile Misstap #4: Onbekwame coaches en trainers.
